Here's the view of my hotel in Makassar. I haven't seen anything of the city, only took time to relax and do some reading. Before leaving Kendari, I took some more pictures though:
Friday, April 11, 2008
Makassar
After my friends at Kendari TV threw me a great farewell party, I needed to take a rest. Since I had 14 hours of transit time to kill, it all came together.
Here's the view of my hotel in Makassar. I haven't seen anything of the city, only took time to relax and do some reading. Before leaving Kendari, I took some more pictures though:
Here's the view of my hotel in Makassar. I haven't seen anything of the city, only took time to relax and do some reading. Before leaving Kendari, I took some more pictures though:
Wednesday, April 9, 2008
The only bule in Kendari
It already started when I entered the airplane - the stares were unstoppable! The man sitting next to me was scared I might start talking to him in English, which he doesn't master - so he told me later. Fortunately (because he was certainly a talker), there was no language barrier after all and I got to hear all about his grandchildren (including pictures).
Here, in Kendari, it's no different. Besides one white man I saw at the airport I am the only bule here. This morning one of the girls working at the hotel wanted to take a picture with me. Well, despite the staring, I am feeling very comfortable here. Kendari is a small town, with a very kind atmosphere. The people at Kendari TV are taking very good care of me, I must add. It's great to see the work they do.
Kendari TV entrance
Yesterday I wanted to take a picture of the view from my hotel room and realized there is no view! To give you an impression anyway and to show you what everyone is staring at - here's the picture I took. Behind me is a painting of Paris, by the way.
A room without a view
Here, in Kendari, it's no different. Besides one white man I saw at the airport I am the only bule here. This morning one of the girls working at the hotel wanted to take a picture with me. Well, despite the staring, I am feeling very comfortable here. Kendari is a small town, with a very kind atmosphere. The people at Kendari TV are taking very good care of me, I must add. It's great to see the work they do.
Kendari TV entrance
Yesterday I wanted to take a picture of the view from my hotel room and realized there is no view! To give you an impression anyway and to show you what everyone is staring at - here's the picture I took. Behind me is a painting of Paris, by the way.
A room without a view
Monday, April 7, 2008
A smoggy day in Jakarta town
Nothing out of the ordinary you may say, the sky is gray smog again. This is my view from the Aryaduta Hotel, where I've been sleeping off my jet lag. It helps to have my big sister here; we're completely up-to-date on each other's lives again!
Tonight I depart for Kendari. In the meantime, the sign in front of my hotel room reminds of the fact that I must practice my Bahasa Indonesia. It reads: Be proud in speaking Indonesian. Probably big city Jakartans are ruining their language with English slang, so they need a governmental reminder to stay culturally pure. I'm trying to abide by it ; )
Friday, April 4, 2008
Free Voice Office warming
Here's a short impression of the office warming of Free Voice's brandnew home. After 3 minutes, you'll see me singing! With hartfelt gratitude to Samer Mohdad who made the film.
Tuesday, March 11, 2008
Indovation
[Apologies to my International friends, this one's in Dutch...]
Afgelopen zondag mocht ik een lezing geven over mijn scriptie onderwerp: de Indische identiteit van de derde generatie. Nu, vijf jaar nadat ik ‘Indovation’ schreef, is er nog altijd interesse voor het onderwerp. Het blijft een interessante vraag: ‘Moet de Indische cultuur behouden worden?”. Zelf hang ik de theorie aan dat identiteit fluïde en dynamisch is. Dat betekent dat mooie dingen soms verloren gaan. Maar het betekent vaak ook dat er nieuwe dingen voor in de plaats komen.
Heel veel Indische jongeren voelen geen verbondenheid met het Indische. Is dat erg? Op zich niet. Ik ga ervan uit dat identiteit cultureel bepaald is en niet 'in het bloed' zit. Als je thuis nooit iets over het Indische mee hebt gekregen, hoe Indisch ben je dan? Waar ik wel problemen mee heb is ontwetendheid: veel Indo's weten weinig of niets over het koloniale verleden, denken dat Indo een afkorting is voor Indonesie. Ook onder de rest van de Nederlanders is er veel verwarring. De uitleg van het verschil tussen Indisch en Indonesisch is inmiddels bijna een mantra voor me geworden. Hoe vaak ik dat al niet heb uitgelegd! (zie de blog van Helene Oppatja, ter illustratie: http://www.volkskrantblog.nl/bericht/131709)
Er zijn echter ook jongeren die zich wel met het Indische identificeren. Het nieuwste Indische initiatief is het Pindakaas festival. Een vriend van me, Ronald van Pijkeren, maakte de foto hieronder. Hij bracht voor het Pindakaas festival negen derde generatie Indo’s in beeld met een voorwerp dat de band met het Indische belichaamt. Voor mij was dat mijn scriptie.
Dan toch nog even de mantra: Indisch verwijst naar mensen met wortels in Nederlands Indie, afstammelingen van gemengde Europese en Indonesische bloede. Deze Indo’s (zoals Indische Nederlanders ook wel worden genoemd) hadden een bijzondere plek in de samenleving, omdat ze zich tussen zowel de Europeanen als Indonesiërs bewogen. Ze wilden graag deel uitmaken van de Nederlandse bovenklasse. Toen er na de erkenning van de onafhankelijkheid van Indonesië in 1949 een keuze gemaakt moest worden tussen het Indonesische of het Nederlandse staatsburgerschap, kozen meer dan 200.000 Indische Nederlanders voor dat laatste. Deze ‘repatrianten’ (velen kwamen voor het eerst in Nederland) wilden zo geruisloos mogelijk opgaan in de Nederlandse samenleving. De kinderen en kleinkinderen vormen nu de tweede en derde generatie Indische Nederlanders. Lees meer in mijn scriptie!
Afgelopen zondag mocht ik een lezing geven over mijn scriptie onderwerp: de Indische identiteit van de derde generatie. Nu, vijf jaar nadat ik ‘Indovation’ schreef, is er nog altijd interesse voor het onderwerp. Het blijft een interessante vraag: ‘Moet de Indische cultuur behouden worden?”. Zelf hang ik de theorie aan dat identiteit fluïde en dynamisch is. Dat betekent dat mooie dingen soms verloren gaan. Maar het betekent vaak ook dat er nieuwe dingen voor in de plaats komen.
Heel veel Indische jongeren voelen geen verbondenheid met het Indische. Is dat erg? Op zich niet. Ik ga ervan uit dat identiteit cultureel bepaald is en niet 'in het bloed' zit. Als je thuis nooit iets over het Indische mee hebt gekregen, hoe Indisch ben je dan? Waar ik wel problemen mee heb is ontwetendheid: veel Indo's weten weinig of niets over het koloniale verleden, denken dat Indo een afkorting is voor Indonesie. Ook onder de rest van de Nederlanders is er veel verwarring. De uitleg van het verschil tussen Indisch en Indonesisch is inmiddels bijna een mantra voor me geworden. Hoe vaak ik dat al niet heb uitgelegd! (zie de blog van Helene Oppatja, ter illustratie: http://www.volkskrantblog.nl/bericht/131709)
Er zijn echter ook jongeren die zich wel met het Indische identificeren. Het nieuwste Indische initiatief is het Pindakaas festival. Een vriend van me, Ronald van Pijkeren, maakte de foto hieronder. Hij bracht voor het Pindakaas festival negen derde generatie Indo’s in beeld met een voorwerp dat de band met het Indische belichaamt. Voor mij was dat mijn scriptie.
Dan toch nog even de mantra: Indisch verwijst naar mensen met wortels in Nederlands Indie, afstammelingen van gemengde Europese en Indonesische bloede. Deze Indo’s (zoals Indische Nederlanders ook wel worden genoemd) hadden een bijzondere plek in de samenleving, omdat ze zich tussen zowel de Europeanen als Indonesiërs bewogen. Ze wilden graag deel uitmaken van de Nederlandse bovenklasse. Toen er na de erkenning van de onafhankelijkheid van Indonesië in 1949 een keuze gemaakt moest worden tussen het Indonesische of het Nederlandse staatsburgerschap, kozen meer dan 200.000 Indische Nederlanders voor dat laatste. Deze ‘repatrianten’ (velen kwamen voor het eerst in Nederland) wilden zo geruisloos mogelijk opgaan in de Nederlandse samenleving. De kinderen en kleinkinderen vormen nu de tweede en derde generatie Indische Nederlanders. Lees meer in mijn scriptie!
Ella fitz in any location, as does Carmen
During my singing class yesterday, a classmate pulled out her MacBook and shared these great pieces of music. Ella scats like crazy and Carmen does her usual drama. Enjoy!
Ella
Carmen
Ella
Carmen
Monday, February 4, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)